Günlük İsveççe

Selam! / Merhaba!

İpucu: Günlük selamlaşma: arkadaşlarla, iş arkadaşlarıyla ve dükkânda.

Nasıl gidiyor?

İpucu: Samimi bir «nasılsın?». Kısa bir cevap beklenir.

İyiyim, teşekkürler. Sen?

İpucu: «Nasıl gidiyor?» sorusuna standart cevap; soruyu karşı tarafa geri sorarsın.

Tanıştığımıza memnun oldum!

İpucu: Biriyle ilk kez tanıştığında söylenir.

Çok teşekkürler!

İpucu: Sade bir «teşekkürler»den daha sıcak: gerçek bir iyilik ya da nazik bir jest için.

Sorun değil / rica ederim

İpucu: «Teşekkürler» ya da «pardon»a cevap; önemli olmadığını gösterir.

Ay, pardon!

İpucu: Birine çarptığında ya da küçük bir hata yaptığında hızlı özür.

Bakar mısınız… (dikkat çekmek için)

İpucu: Bir yabancının ya da garsonun dikkatini çekmenin kibar yolu.

Pardon, ne dedin?

İpucu: Söyleneni duyamadığında. Sadece «ne?» demekten daha kibar.

Biraz daha yavaş konuşur musun?

İpucu: Anadili konuşanlar hızlı konuşur; bu cümle seni kurtarır.

Pardon, anlamadım.

İpucu: Samimi «anlamıyorum»: bir kelime ya da bir fikir için.

Bana yardım edebilir misiniz?

İpucu: Bir yabancıyla kibar bir başlangıç; sonra ne istediğini söyle.

Bir kahve alabilir miyim? (sipariş)

İpucu: Tezgâhta gerçekten böyle sipariş verilir. İstediğin şeyle değiştir.

Bu ne kadar?

İpucu: Ürünü gösterip sor. Her dükkânda ve pazarda işe yarar.

Kartla ödeyebilir miyim?

İpucu: Ödemeden önce sor, özellikle küçük dükkânlarda ya da pazarlarda.

Olur! / Anlaştık!

İpucu: Bir plana ya da öneriye evet demek için. Günlük hayatta çok yaygın.

Aynen! / Kesinlikle!

İpucu: Biri tam senin düşündüğünü söylediğinde güçlü onay.

Yok, teşekkürler, gerek yok.

İpucu: Bir teklifi kibarca reddetmek: yemek, poşet, ek yardım.

Cidden mi? / Yok artık!

İpucu: Bir habere şaşkın tepki. Ses tonu her şeyi söyler: sevinç ya da şok.

Görüşürüz!

İpucu: Tekrar göreceğin arkadaşlara ve iş arkadaşlarına samimi veda.